Jeszcze za czasów Rusi Kijowskiej nasi przodkowie zwrócili uwagę na zdrowotny wpływ wody skrytej we wnętrzu ziemi schodnickiej. Od Х wieku znajdowała się tu osada o wymowniej nazwie «Złota Bania». Ale Mongołowie zniszczyli ją, ocaleli mieszkańcy uciekli do okolicznych lasów. Po najeździe wyszli z lasów, zeszli się w innym miejscu i tam postanowili założył nową osadę. A nazwa «Schodnica» pozostała.

Istnieje legenda, że gdzieś w drugiej połowie XVI wieku przyszedł do Schodnicy wędrujący mnich, takich nazywano wtedy «Boży człowiek». To miejsce bardzo mu się spodobało i postanowił tu właśnie położyć kres swej wędrówce. Wybrał sobie piękne miejsce, dalej od placu wiecowego i tam założył skromne schronienie. Mówią, że przychodzili do niego ludzie, prosząc o radę i pomoc, dużo cudów ten mnich czynił: kogoś, kto od lat chodzić nie mógł, na nogi postawił, kogoś od upośledzenia umysłowego wyleczył, komuś w ciężkiej sytuacji życiowej proroctwem swym mądrą decyzję podpowiadał. Mieszkańcy Schodnicy bardzo lubili tego człowieka i długie lata nawet po jego zgonie nic na tym miejscu nie budowali. Oczywiście, zaczęły się rozmowy o tym, że jego zmurszała chatka nieprzypadkowo została wybudowana w tym miejscu i sama po sobie posiada pewną siłę mistyczną.

Długi czas tak to i było – jeśli ktoś z miejscowych potrzebował pomocy w sprawach duchownych lub zamierzał wznieść gorącą modlitwę o zdrowie kogoś z bliskich, tо przede wszystkim szedł do zmurszałego schroniska. Co prawda, o ile to pomagało – nam już nie wiadomo. Mówiono tylko, że kiedy pod czas wojny wyzwoleńczej Bohdana Chmielnickiego (1648-1954) oddział wieśniaków pod dowództwem Herbucha rozrabował i spalił Zamek Schodnicki, tо zaczął się duży pożar, straszna ściana pożaru szła, niszcząc wszystko na swej drodze, lecz kiedy doszła do tego miejsca, gzie niegdyś mieszkał mnich, zatrzymała się, niby sama postanowiła nie iść dalej.

Nowa strona w historii Schodnicy jest powiązana z przemysłem naftowym. W ostatniej trzeci XIX wieku zostały tu odkryte duże pokłady ropy naftowej i ozokerytu, a w roku 1872 po układaniu tu toru kolejowego (patrz: Schodnickie pokłady ropy naftowej) zaczęła się eksploatacja przemysłowa. Przyjechali do tej miejscowości wielcy przemysłowcy – przedstawiciele różnych spółek akcyjnych z Niemiec, Аnglii, Amerykańskich Stanów Zjednoczonych, Francji, Belgii. W 1898 roku z 373 odwiertów otrzymano ponad 168 tyś. ton ropy naftowej. W latach 1890-ch Schodnica zajmowała pierwsze miejsce pod względem wydobywania ropy naftowej w Galicji, w latach 1930-ch – trzecie (po Borysławie i Bytkowie); w ciągu lat 1886—1935 w Schodnicy wydobyto 2150000 ton ropy naftowej. W rejonach, gdzie wydobywano ropę naftową (Borysław, Schodnica, Tustanowiczy, Słoboda Runguńska, Orlica i Krasnoje), w 1904 roku pracowało blisko 9 tysięcy robotników. W lata 60-e XX wieku mieszkaniec Schodnicy inżynier Omelian Stocki znalazł tu źródła wód mineralnych typu «Naftusia».

Dzięki O. А. Stockiemu Schodnica zaczęła się rozwijać jako uzdrowisko i dnia 9 stycznia 1976 roku osiedle zostało oficjalnie uznane za uzdrowisko ogólnozwiązkowe. Uzdrowisko Schodnica stało się znane dzięki wodom mineralnym typu «Naftusia», «Borżomi», «Sodowa», «Żelazista», w połączeniu z takimi czynnikami naturalnymi, jako świeże powietrze górskie i malowniczy krajobraz karpacki. Wskutek wieloletnich badań ustalono, że mineralne wody Chodnicy są skuteczne przy leczeniu schorzeń wątroby i nerek, diatezy solowej, podwyższonej i zmniejszonej kwasowości żołądka, niedokrwistości, cukrzycy i innych chorób. Później przebywała Schodnica długi czas i pod Polakami i w okupacji hitlerowskiej – z czasem zostały zapomniane stare legendy, zatarła się dobra pamięć. Pewny czas znajdowało się to cudowne miejsce w zaniedbaniu – póki nie założono tu hotel «Santa-Maria» dla dobrych wędrujących, którzy przyjechali do Schodnicy, aby polepszyć swoje zdrowie.

Warto zwiedzić:

• Memorialny pokój – muzeum pierwszego odkrywcy Schodnickich źródeł wody mineralnej O. Stockiego nа terytorium sanatorium «Каrpaty»;
• cerkiew św. Mikołaja (1695 r.) – ul. Promyszlennaja;
• dzwonnica koło cerkwi św. Mikołaja – ul. Promyszlennaja;
• cerkiew greko-katolicka św. Piotra i Pawła – ul. Zarecznaja, 99;
• kaplica – ul. Borysławskaja;
• państwowy rezerwat historyczno-kulturalny «Тustań» we wsi Urycz Skoliwskiego rejonu. Trasa Schodnica – Urycz ma długość 10 km;
• resztki pieca wielkiego «Żelazna Huta», w którym na początku XIX wieku węglem drzewnym wytapiano z rudy żelazo, оczyszczając wyroby za pomocą młotków;
• znak pamiętny «Balneologiczne uzdrowisko Schodnica»;
• znak pamiętny ku czci pierwszych nafciarzy;
• pomnik Omeliana Stockiego;
• pomnik ku czci żołnierzy, którzy zginęli pod czas II Wojny Światowej;
• pomnik Tarasa Szewczenki;
• rzeźba Matki Boskiej.